E Xene

Την ξένη τη είδα για πρώτη φορά σ΄ ένα από εκείνα τα ήσυχα παραλιακά ξενοδοχεία που προσφέρονται για ήρεμη ξεκούραση, μακριά απ΄ τη φασαρία και την απίστευτη σπατάλη ενέργειας των νέων. Ήταν μια όμορφη, παραθαλάσσια γωνιά που την είχα ονομάσει “το ξενοδοχείο των αποσυρθέντων”. Και κανονικά, ούτε και γω θα πήγαινα σ΄ ένα τέτοιο “κοιμητήριο”, μα ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν για την δουλειά που είχα αναλάβει. Και φυσικά, αυτή η ήσυχη γωνιά ήταν πλήρως ακατάλληλη για μια νέα κοπέλα σαν την ξένη. Η αριστοκρατική της εμφάνιση την έκανε να φαίνεται ακόμα πιο αταίριαστη ανάμεσα στα κακοβαμμένα κίτρινα μαλλιά των συζύγων των συνταξιούχων. Ήταν απόμακρη και μυστηριώδης και είχε στο πρόσωπό της ζωγραφισμένη τη θλίψη που όμως δεν κατάφερνε να αλλοιώσει τα ευγενικά της χαρακτηριστικά. Και ενώ δεν ήταν παρά μία ακόμα ξένη ανάμεσα στις άλλες, η εμφάνισή της μαγνήτισε το ενδιαφέρον μου από την πρώτη στιγμή. Η φαντασία μου έπλεκε την ιστορία της ζωής της ενόσω το αδιάκριτο βλέμμα μου αγκάλιαζε τη σιλουέτα του κορμιού της.