Elioi Kathrephtizontai stous Aitheres

Ήλιε σβηστέ, Ήλιε αναμμένε
Σπίθας Αγάπη, συ δεμένε
Τούτο σε εσέ Αφιερώνω
Μάτια σε αιθέρες, σαν σηκώνω
Γνώση ικανή, να νοηθεί
Σπίθα σκέψης σε διατηρεί
Ουσίας αλήθεια αναζητεί
Η αιτιότητα δίνει μορφή
Πρεμιέρα παράστασης παρατηρεί
Καμιάς επιστήμης υποταγή
Πόσος ιστός αράχνης να βγει;
Ο Κρόνος ευνούχισε τον πατέρα Ουρανό
Ο χρόνος ευνούχισε του ματιού το κενό
Τιτάνα άνθρωπο μην ξαναδώ
Στις επιστήμης το θολό χρονο-ουρανό